NICOLE ATKINS

De timing van haar debuut Neptune City uit 2007 zorgde ervoor dat Nicole Atkins al snel geschaard werd onder de toenmalige lichting van neo-soulzangeressen Amy Winehouse, Duffy en Adele. Dat album en de volgende twee lieten juist een heel ander soort zangeres horen, Pop Noir, zoals Atkins het zelf noemde, die ook groeide als songwriter. Haar nieuwste album is niet alleen een lichte genreverschuiving, maar vooral een fenomenaal schot in de roos. Geïnspireerd door Bobby Gentry, Glen Campbell en een snufje Dusty In Memphis weet ze exact de gevoelige snaar te raken. Een eenzame pedal steel, strijkers die zo uit Chet Atkins’ Nashville Sound lijken te zijn gelopen en teksten over teveel drank, slechte mannen en die lange eenzame highway. Eerlijk genoeg om het hart te raken en net genoeg kitsch om prachtig te klinken. Met behulp van onder andere Chris Isaak, ook geen vreemde in dit genre, heeft Atkins haar geluid volledig gevonden en een hoogtepunt in haar oeuvre afgeleverd. (Jurgen Vreugdenhil)

Goodnight Rhonda Lee

(Single Lock/Bertus)

CD, LP