robert finley

ROBERT FINLEY

Ze zijn er nog. Groot geworden met gospelmuziek in het diepe zuiden van de VS, en genoeg meegemaakt om zich de blues helemaal eigen te maken. Dat geldt zeker voor Robert Finley. Jarenlang leider van de streetgospelgroep Brother Finley & The Gospel Sisters en zijn boterham verdienend met timmermanswerk. Na volledig blind te zijn geworden, debuteert hij op 62-jarige leeftijd met Age Don’t Mean A Thing in 2016. Die plaat wordt ook opgemerkt door Dan Auerbach, die ondanks zijn wel heel luchtige lp Waiting On A Song nog wel degelijk Finleys intense soulblues weet te waarderen. Op zijn nieuwe label Easy Eye komt Finley met een opvolger die zowel zijn diepe southern roots rechtdoet als de ruige gitaarsound waar Auerbach bekend om staat. Qua stemgeluid doet Finley nog het meeste denken aan Clarence Carter, ook al iemand die intensiteit en machismo perfect wist te combineren. Finley grijpt hoorbaar zijn kans en spoort zijn luisteraars aan hetzelfde te doen, wat dat ook is. Wrap It Up In Bacon And Fry It In A Pan is de goede raad in opener Get It While You Can. Vermelding verdient ook het perfecte dameskoortje, alsof The Sweet Inspirations weer achter Elvis staan. Het gloedvolle in falsetto gezongen Honey Wine is de afsluiter van het album waarmee Finley zich na een zwaar leven volledig in de schijnwerpers zingt. (Jurgen Vreugdenhil)

Goin’ Platinum!

(Nonesuch/Warner)
CD, LP